In juli trokken Marijke en ik drie weken rond in Japan. Een droom die al lang in mijn hoofd zat. En voor de eerste keer besloot ik ook een uitgebreide set fotomateriaal mee op reis te nemen. Die kwam al meteen goed te pas toen een groep Chinese jongeren aan Lake Kawaguchiko me vroegen om een groepsfoto van hen te nemen.

Het gebeurt wel meer dat ik gevraagd word om een foto van passerende toeristen te nemen. Meestal neem ik gewoon hun toestel (of smartphone) aan en klik ik een paar keer. Maar deze keer zou het gewoon een ramp worden met een onvergeeflijke middagzon.

Dan maar de schaduw van de bomen opzoeken en één van mijn flitsen bovenhalen. Die paste gelukkig op het toestel van de jongedame die de vraag stelde. Bij het zien van mijn fototas schoot de opwinding van de groep de hoogte in. Ze konden niet geloven dat ze een professionele fotograaf hadden gestrikt. En ik kon hun nu toch écht niet meer teleurstellen, of wel?

De eerste foto’s leverden niet het gewenste resultaat op en ook het op gejuich onthaalde reflectiescherm bracht geen zoden aan de dijk. Ik besloot het als een echte fotograaf te steken op de slechte “Chinese” camera. 😉

Omdat ik absoluut niet wilde onderdoen voor het enthousiasme, keek ik nog eens een laatste keer rond en zag in mijn ooghoek een bosje met prachtige, blauwe hortensia’s en zacht gestrooid licht door het bladerdek. Perfect!

Met een simpel, maar goed gericht reflectiescherm had ik genoeg licht om een paar gelikte portretten vast te leggen. De Chinezen superblij (ik hoorde een paar keer “this is the best day of my life” en heel wat gegiechel voorbij komen) en ik mijn eer gered. Och, het leven van een fotograaf op reis. 😉

Wie al mijn andere reisfoto’s van Japan wil zien, kan terecht op de reisblog van Marijke (www.wanderersblues.be) of onderaan deze pagina doorklikken naar mijn Travelgram collectie op Flickr. De komende weken worden deze volledig aangevuld.